ഈ കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാണീ ലോകം പോകുന്നത്?

     ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ ചെറുപ്പത്തിലേ ദുരിതവും പേറി മരണത്തിലേക്കു നടക്കുന്ന ഈ കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാണ് ഈ ലോകം പോകുന്നത്? ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതിക വിദ്യയും വളരുകയും സുഖസൌകര്യങ്ങളും ആർഭാടങ്ങളും കുന്നുകൂടുകയും കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ആസ്തി ശതകോടികൾ മറികടക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അതിനു വിപരീതമായ അനുപാതത്തിൽ വളരുന്ന ദാരിദ്ര്യത്തെ കുറിച്ചാണ് ഫെബ്രുവരി 25നു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച യൂണിസെഫിന്റെ ഈ വർഷത്തെ ‘കുട്ടികളുടെ അവസ്ഥയെ കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ട്‘ വ്യാകുലപ്പെടുന്നത്. കൌമാരക്കാരെ കുറിച്ചാണ് ഈ വർഷത്തെ റിപ്പോർട്ട്. വലിയൊരു വിഭാഗം കുട്ടികൾക്കും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസമോ മരുന്നോ ജീവിതസൌകര്യങ്ങളോ ലഭ്യമല്ലത്രെ. 70 മില്യൻ കുട്ടികൾക്ക് സെക്കന്ററി വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമല്ല. പെൺകുട്ടികൾക്കാകട്ടെ ആൺകുട്ടികൾക്കു കിട്ടുന്ന വിദ്യാഭ്യാസസൌകര്യം പോലും കിട്ടുന്നില്ല. ലോകത്തുള്ള ആകെ കൌമാരക്കരിൽ പകുതിയോളം വരും ഇവർ. ഇതിൽ 88% കുട്ടിളും ജീവിക്കുന്നത് വികസ്വരരാജ്യങ്ങളിലാ‍ണ്. ഇവരെയും വെച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ രാജ്യങ്ങൾ വികസനത്തിന്റെ പടവുകൾ കയറേണ്ടത്. ശരിയായ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കത്തതുകൊണ്ട് ഈ കുട്ടികൾ ജീവിതത്തിൽ പല വിധത്തിലുള്ള ചൂഷണങ്ങൾക്കും വിധേയമാകേണ്ടി വരികയും ചെയ്യുന്നു. മാത്രമല്ല വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ ലഭിക്കേണ്ട സാങ്കേതിക പരിജ്നാനവും സ്കില്ലും ഇവർക്കു ലഭിക്കാതെ വരുന്നു. ഇത് ആ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയെ ദോഷകരമായി ബധിക്കുകയും ചെയ്യും.

     ആവശ്യമായ ആരോഗ്യപരിരക്ഷയും ഇവർക്കു ലഭിക്കുന്നില്ല. അതു കൊണ്ടുതന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെയോ മൂന്നാമത്തെയോ ദശകങ്ങളിൽ ഇവർ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങുന്നു. 1998നും 2008നും ഇടയിൽ 15വയസ്സിനും 19വയസ്സിനും ഇടയിലുള്ള 81,000 കുട്ടികളാണ് ബ്രസീലിൽ മാത്രം മരണമടഞ്ഞത്. പുതിയതായി റിപ്പോർട്ടു ചെയ്യുന്ന HIV കേസുകളിൽ മൂന്നിലൊന്നും 15-24 പ്രായപരിധിയിൽ പെടുന്ന കുട്ടികളാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം, വാക്സിനേഷൻ, ആരോഗ്യസംരക്ഷണ സൌകര്യങ്ങൾ എന്നിവയുടെ അപര്യാപ്തതയാണ് ഈ അവസ്ഥക്കു കാരണം. 18 വയസ്സിനു മുമ്പേ വിവാഹിതയാവുകയും അമ്മയാവുകയും ചെയ്യുന്ന പെൺകുട്ടികളുടെ എണ്ണം മൂന്നാം ലോകരാജ്യങ്ങളിൽ താരതമ്യേന കൂടുതലാണ്. ഗർഭാവസ്ഥയിലുള്ള മരണവും പ്രസവത്തിലുള്ള മരണവും ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് കൂടുതലുള്ളത്. ശൈശവ വിവാഹം, നിർബ്ബന്ധിത തൊഴിലെടുപ്പിക്കൽ, ലൈംഗിക വ്യാപാരം എന്നിവക്കും ഈ കുട്ടികൾ കീഴടങ്ങേണ്ടി വരുന്നു.

    അസർബൈജാനെ പോലെ ചുരുക്കം ചില രാജ്യങ്ങളിലൊഴികെ പെൺകുട്ടികൾ ആൺകുട്ടികളെ അപേക്ഷിച്ച കൂടുതൽ പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയാവുന്നുണ്ട്. ലോകസാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെ ഭാഗമായി 24 വയസ്സിൽ താഴെയുള്ള 81 ലക്ഷം പേർക്കാണ് തൊഴിൽ നഷ്ടമായത്. ഇത് ഭാവിയെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കുമെന്ന് റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു. അഞ്ചിലൊരാൾ വീതം മനസ്സികാസ്വാസ്ഥ്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവരാണ്.

     ഈ കുട്ടികളെയും വെച്ചുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ പുരോഗതിയെയും വികസനത്തെയും കുറിച്ചു പറയുന്നത്. ശതകോടീശ്വരന്മാരുടെ എണ്ണം കൂട്ടുന്നതും അവരുടെ ആസ്തി കൂട്ടുന്നതുമാണ് യഥാർത്ഥ വികസനമെന്ന നിയോലിബറൽ സങ്കല്പത്തിന്റെ പ്രയോക്താക്കളാണ് നമ്മുടെ ഭരണാധികാരികൾ. ദുരിതക്കയങ്ങളിൽ വീണു കിടക്കുന്ന ദരിദ്രലക്ഷങ്ങളെ പിടിച്ചുയർത്തണമെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ കുന്നുകൂടിക്കിടക്കുന്ന സമ്പത്തിന്റെ കുറെ ഭാഗമെങ്കിലും പിടിച്ചെടുത്തുപയോഗിക്കേണ്ടി വരും. ഇത് എത്രത്തോളം സാധ്യമാകും? തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതിയിലൂടെ നൽകിയ ചെറിയ വേതനം പോലും വില കയറ്റി സ്വിസ് ബാങ്കിലേക്കൊഴുക്കുന്ന കാഴചയല്ലേ ഇന്ത്യയിലിപ്പോൾ കാണുന്നത്? വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ആരോഗ്യ സംരക്ഷണത്തിനും കൂടുതൽ തുക നീക്കി വെക്കണമെന്ന യൂണിസെഫിന്റെ നിർദ്ദേശം എത്ര രാജ്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കും? അനധിക്ര്‌ത നിക്ഷേപങ്ങളുടെ ചെറിയൊരു ഭാഗം പിടിച്ചെടുത്താൽ തന്നെ ഇതിനൊക്കെയുള്ള തുക ലഭിക്കില്ലേ? ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം ഇതിനു തയ്യറാകുമോ? വ്യവസായികളുടെ പ്രാതിനിധ്യം കൂടിവരുന്ന പാർലമെന്റിൽ നിന്നും ഇനിയെന്താണു പ്രതീക്ഷിക്കാനുള്ളത്? 20 രൂപ പോലും വരുമാനമില്ലാത്ത കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികളെ കുറിച്ച് യൂനിസെഫിന് ഇനിയും റിപ്പോർട്ടുകളെഴുതാം.